Hepatitis B

Het direct aantonen van het virus in de lever is alleen mogelijk via een leverbiopt. Daarom berust de diagnose van hepatitis B in de regel op het aantonen van HBV markers in bloed.

ONDERZOEK OP HBV-MARKERS IN BLOED

HBsAg HBeAg anti-HBc anti-HBe
anti-HBs
Interpretatie Infectieus
 +  -  -  -  - vroege incubatie periode
 +
 +  +  -  -  - late incubatieperiode
 ++
 +  +  +  -  - acute ziekte
 ++
 +  +  +  +  - latere fase acute ziekte
 ++ of +
 +  +  +  -  - HBV drager of chronische ziekte (afhankelijk van leverfuncties)
 ++
 +  -  +  +  - vroege reconvalescentie, dragerschap niet uitgesloten of aspecifieke reactie
 - of +
 -  -  +
 + of -
 + late reconvalescentie of immuun
 -
 -  -  -  -  + status na vaccinatie (immuniteit afhankelijk van hoogte anti-HBs
 -
             

Klik op bovenstaande afbeelding voor duidelijk overzicht

Infectieus: het meest van belang is bloed, daarna komt sperma

N.B. Chronische hepatitis is een diagnose, gebaseerd op klinische, biochemische en histologische criteria.
Bij dit ziektebeeld kunnen de HBV-markers uiteenlopende patronen laten zien.
Praktische notities

  • Bij verdenking op hepatitis B kan worden volstaan met het aanvragen van onderzoek op HBsAg en anti-HBc. Indien dit positief uitvalt volgt in de regel de bepaling van andere HBV-markers automatisch.
  • Wanneer men wil weten of een patiënt beschermd is (na vaccinatie), dan is de bepaling van anti-HBs alleen voldoende.
  • De uitslag van de anti-HBs bepaling wordt kwantitatief uitgedrukt in mIE/ml (milli-Internationale Eenheden per ml). Bij gevaccineerden is een concentratie van ≥  10 mlE/ml levenslang beschermend. Personen die een natuurlijke infectie doorgemaakt hebben, zijn immuun bij een concentratie van anti-HBs ≥10 mIE/ml. Zij zijn tevens altijd anti-HBc positief.
  • Hepatitis B dient te worden gemeld bij de GGD